ΜΙΑ ΛΕΥΚΗ ΤΟΥΛΙΠΑ........!!!!!

Λευκό το χρώμα της ελπίδας....τουλίπα γιατί ήταν σκέψη εκείνου...άραγε πόσο πολύ καλά την είχε καταλάβει?Κατάλαβε ότι το αγαπημένο της χρώμα ήταν το λευκό και θα της έστελνε τουλίπες...λευκές τουλίπες....μήπως ήταν σύμπτωση?Μήπως κάτι της ξέφευγε? Θορυβήθηκε δεν της άρεσε να χάνει τον έλεγχο, όσες φορές τον έχασε-δεν θα ήταν και πολλές, μετρημένες στα δάχτυλα-πικράθηκε και πόνεσε....ο άνθρωπος δεν αλλάζει αλλάζουν μόνο οι ρόλοι και οι συνθήκες....τα είχε όλα τοποθετημένα με τάξη στο μυαλό της, ίσως αυτό ήταν και το μεγαλύτερο της λάθος...προγραμμάτιζε τα πάντα....και εμφανίσθηκε εκείνος ως απο μηχανής θεός και τις μίλησε....και τις έγραψε.....την έκανε να χαμογελάει ακόμη περισσότερο και την κυρίευσε ένα αίσθημα αγωνίας αν τελικά ο άγνωστος την καταλάβαινε πολύ περισσότερο από τους δικούς της ανθρώπους.....Είναι ποτέ δυνατόν? Και όμως κάθε φορά που αναρωτιόταν έρχονταν σαν χείμαροι οι απαντήσεις με τρόπο κομψό και ποτέ προσβλητικό....Θυμάται.......... ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΗ........ φάση ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ.........ΔΙΕΞΟΔΟΣ.........ποιός είσαι? Απαρνήθηκε τον χαρακτηρισμό του πρίγκηπα και δικαιολογημένα εφόσον δεν είχε το γοβάκι ή και αν το είχε δεν θα μπορούσε να της το προσφέρει.....προτίμησε να παραμείνει ένας βάτραχος που ποτέ δεν θα δεχόταν το φιλί της για να μεταμορφωθεί.....Ζει ένα παραμύθι και της αρέσει......Κάνει όμορφες σκέψεις για κάποιον που δεν ξέρει...... και ελπίζει ότι αυτός ο κάποιος είναι ο κατάλληλος και αξίζει που τις μονοπωλεί τις σκέψεις τα δύο τελευταία 24ωρα......Νιώθει οικεία μαζί του λες και τον ξέρει χρόνια....χρόνια πολλά.....δεν ξέρει αν ειναι ενθουσιασμός παρορμητισμός απλά ξέρει ότι αυτός ο άγνωστος τις άγγιξε ευαίσθητες χορδές......Εσκυψε και μύρισε την λευκή τουλίπα πήρε δύναμη για να συνεχίσει την μέρα της.......Τουλάχιστον για σήμερα βρήκε διέξοδο........Αύριο ξημερώνει μία πιο ηλιόλουστη μέρα...............................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΠΟΣΟ ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ......

NO COMMENTS................YOU KNOW............

ΜΙΑ ΩΡΑ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ......

Μετά από πρόσκληση του mahler76 σε ένα bloggame με θέμα "Πως φαντάζεστε την δικιά σας μία ώρα πριν το τέλος του κόσμου", Αποφάσισα να μην γράψω μία ιστορία απλά αποφάσισα να βρω μια φωτογραφία που να τα λέει ΟΛΑ... και την βρήκα!!! Δεν θα μπορούσα να το φανταστώ κάπως διαφορετικά...Φαντάζομαι ότι το τέλος που θα ήθελα θα ήταν το τελείως αντίθετο από όλο αυτό που ζώ....
Θα ήθελα μία ώρα γαλήνης μία ώρα απόλυτης ησυχίας μία ώρα μοναξιάς....θα έκλεινα τα μάτια και θα ανέτρεχα νοητά στο παρελθόν να θυμηθώ και να ξαναζήσω για λίγο όλα αυτά που με έκαναν να χαμογελάσω και να νιώσω στιγμές ευτυχίας....δεν θα αποχαιρετούσα κανέναν γιατί τα "αντίο" πονάνε όταν ειπωθούν....
Λίγα λεπτά πριν το τέλος τα δάκρυα θα χαράκωναν το πρόσωπο μου και αυτό γιατί δεν θα είχα προλάβει να κάνω όλα αυτά που θα ήθελα...να ζητήσω συγνώμη από αυτούς που πλήγωσα....να παραπονεθώ σε αυτούς που με έκριναν.....να χαμογελάσω σε αυτούς που γύρισα την πλάτη....να αφεθώ στην μοίρα και να μην προγραμματίζω τα πάντα σε αυτή τη ζωή....Να ζήσω έτσι όπως θα ήθελα και όχι όπως επέβαλλαν κάποιοι.....
Δευτερόλεπτα απομένουν πριν το τέλος ο ουρανός σκοτεινιάζει αρχίζει και βρέχει είμαι εκεί όπως στην φωτογραφία μόνη...η θάλασσα γίνεται ένα με τον ουρανό....το ΤΕΛΟΣ ήρθε......

ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ.........

Διάβασα σήμερα.................................

"Κράτα με σφικτά....Ερχεται πάλι, μην με αφήσεις μόνη....Φοβάμαι....Φοβάμαι να περάσω πάλι τα ίδια...Ηδη σήμερα το πρώτο δάκρυ κύλησε δεν μπόρεσα να το συγκρατήσω....Πόσο πολύ θέλω να σε πληγώσω όπως με πλήγωσες εσύ πόσο να σε μειώσω όσο με μείωσες εσύ....Θυμήσου τι λόγια μου είπες....θυμήσου τα γράμματά σου....Τι υπήρξε αληθινό? Ολα ψέμματα?Γιατί ? Γιατί σε εμένα? Τι σου ζήτησα? Τι σου ζητάω? Αφησέ με όπως με άφησες πριν τόσους μήνες...

Ελα Αγγελε μου και διώξτον εσύ γιατί εγώ είμαι ανήμπορη, τον αγαπώ πραγματικά και δεν μπορώ ούτε στα μάτια να τον αντικρήσω μήπως και καταλάβει όλα αυτά που αισθάνομαι...μήπως και επιτέλους καταλάβει ότι εγώ είμαι ΑΛΗΘΙΝΗ και δεν κρύβομαι ούτε ντρέπομαι γιαυτά που αισθάνθηκα.....ΠΑΡΤΟΝ μακριά από τα ΟΝΕΙΡΑ μου αυτά μου ανήκουν και είναι τα μόνα που μπορώ να έχω τον πρώτο λόγο.....Αγγελέ μου εσύ που πραγματικά με αγαπάς και το ξέρω ότι είσαι δίπλα μου ΔΙΩΞΤΟΝ!!!!!!!!!!!!!!"

Φίλη τώρα ξέρω................

Καληνύχτα.....με πολλούς αγγέλους στα όνειρά μας.....

THE LITTLE MERMAID COPENHAGEN

Η μικρή γοργόνα......παραμύθι του Αντερσεν....Ερωτεύτηκε τον πρίγκηπά της...Πίστεψε σε αυτόν....πληγώθηκε απο αυτόν....έχασε τα πάντα γιαυτόν και τώρα στέκει εκεί στο βράχο μόνη της απογοητευμένη και θλιμμένη.....Δεν την συγκινούν τα flash των τουριστών ούτε η βαβούρα του λιμανιού.....χαμένη στις σκέψεις της...στα λάθη της.....και στα ανεκπλήρωτα όνειρα της.....

Εκανα ολόκληρο ταξίδι για να τη δω...την πήρα σε μικρογραφία ως suvenir και την κρατώ τώρα που γράφω....είναι όμορφη μελαγχολική αλλά όμορφη....

Προσπάθησε να τον κρατήσει κοντά της αλλά δεν τα κατάφερε....εκείνος στα πολύ απλά "δικά μας νέα" Ελληνικά την "πούλησε"......

Αραγε πόσοι απο εμάς "πουλήθηκαν" ή "πούλησαν"????

Αρχίζω και μετρώ....1,2,3,4,5,6,7, θα πάρει ώρα πρέπει να σταματήσω να γράφω.....κάποια στιγμή θα επιστρέψω με τον αριθμό το καλό.......

Καλό βράδυ σε όλους!!!!!!

ΑΝΟΙΞΗ - ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ - ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ........

It's easy to fall in love. The hard part is finding someone to catch you.

Τάδε έφη Bertrand Russell..... Ε αφού το είπε ο Russell κάτι παραπάνω από εμένα ήξερε.... Αλήθεια ήξερε??? Αραγε ήταν Ανοιξη όταν το είπε? Είχε όντως ερωτευτεί? Εβλεπε παντού αστεράκια? αγγελάκια με τόξα? γελούσε μόνος του σαν χαζός? Του είχε κοπεί η όρεξη? Κοιτούσε την ανθισμένη φύση με τα λευκά της τριαντάφυλλα και την παρομοίαζε με την ανθισμένη του καρδιά γεμάτη έρωτα?

Αναρωτιέμαι γιατί οι μεγαλύτεροι έρωτες ανθίζουν την Ανοιξη? Συμφωνείς Russell?Είναι αποδεδειγμένο ερωτεύεσαι πάντα την Ανοιξη......Παθιάζεσαι μέσα καλοκαιριού....ξενερώνεις αρχές φθινοπώρου.....απογοητεύεσαι αρχές Χειμώνα και την περίοδο των Χριστουγέννων όπως στολίζεις το δέντρο σου στολίζεις και το μυαλό σου με ερωτήματα του στυλ.....αν ήμουν ερωτευμένη όπως τότε πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα.......

Και ήρθε και πάλι η άνοιξη........Και περιμένεις ο μεγάλος έρωτας να σου χτυπήσει τη πόρτα, και αυτή τη φορά "παρακαλάς" όπως θα σου χτυπήσει τη πόρτα και θα ανοίξεις να μην μείνει στην εξώπορτα να μπει και παραμέσα και να μείνει όσο περισσότερο μπορεί....όχι όχι όσο μπορεί όσο θέλει είναι το σωστό.......

Και τότε αφήνεις για λίγο τα λευκά τριαντάφυλλα και γεμίζεις το μυαλό σου με κόκκινα....χρώμα του πάθους χρώμα του έρωτα.....χρώμα της τρέλας για εκείνον....για εκείνη......

Σήμερα 13 Μαρτίου και μέρα Πέμπτη έφερα στο γραφείο σε όλους τους συναδέλφους από ένα μικρό γλαστράκι με ένα μικρό ανθάκι μέσα....Τους έφερα την Ανοιξη ήταν η ατάκα που ξεστομούσα κάθε φορά που με ρωτούσαν ποιός ο λόγος της ύπαρξης του λουλουδιού στο γραφείο τους....Στο δικό μου γραφείο κράτησα ένα με μωβ ανθάκια και όση ώρα γράφω το κοιτάω και σίγουρα για το σημερινό μου κείμενο είναι η έμπνευσή μου!!!!!

Συμπέρασμα για σήμερα ...... μπήκε η Ανοιξη.....μαζέψτε λουλούδια και χαρίστε τα......αφήστε τον εαυτό σας να πέσει στον έρωτα .....και ας λέει ο Russell....ότι το δύσκολο είναι να σε πιάσει κάποιος.......ΠΑΝΤΑ υπάρχει αυτός ο κάποιος ή η κάποια!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Φιλιά πολλά ανοιξιάτικα κόκκινα του πάθους μωβ της έμπνευσης!!!!!!!

ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΟΙ.........

Με αφορμή το αποκριάτικο και γενέθλιο party του φίλου μου Μανώλη (Πολύχρονος για ακόμη μία φορά) με θέμα δαίμονες και άγγελοι αποφάσισα να ντυθώ άγγελος.....δεν ξέρω αν έκανα τη σωστή επιλογή...γιατί με κούρασαν αφάνταστα τα φτερά....γιατί το φωτοστέφανο δεν μπορούσε με τίποτα να σταθεί ίσιο πάνω στο κεφάλι μου....τι τραβάνε και αυτοί οι άγγελοι......!!!!!

Πάντως αν μου δινόταν μία ευκαιρία μαγική ονειρική θα ήθελα για λίγο...... να γίνω ΑΓΓΕΛΟΣ αόρατος και να βρίσκομαι κοντά εκεί στους ανθρώπους που θα ήθελα να είμαι και να προσέχω.....

Πρώτα, από όλους θα πήγαινα να συναντήσω έναν άλλον άγγελο, έναν άγγελο που εδώ και έξι χρόνια ζει στον ουρανό και με προσέχει εκείνος..Εναν άγγελο με γαλάζια μάτια έναν άγγελο που λάτρεψα και με λάτρεψε, έναν άγγελο που έφυγε άδικα από τη ζωή και πλέον τον συναντώ μόνο στα όνειρά μου......Μπαμπά μου λείπεις.......

Μετά θα άνοιγα τα φτερά μου, και ως όνειρο ζώντας το, θα ήταν τεράστια και θα μπορούσαν να κλείσουν μέσα όλους αυτούς που θα ήθελα να προσέξω και να είμαι πάντα κοντά τους και είναι τόσοι πολλοί αυτοί που θα ήταν κάτω από τα φτερά μου...τόσοι πολλοί.....

Είσαι και εσύ εκεί..........Με νιώθεις έστω και λίγο να σε αγκαλιάζω?