ΜΙΑ ΩΡΑ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ......

Μετά από πρόσκληση του mahler76 σε ένα bloggame με θέμα "Πως φαντάζεστε την δικιά σας μία ώρα πριν το τέλος του κόσμου", Αποφάσισα να μην γράψω μία ιστορία απλά αποφάσισα να βρω μια φωτογραφία που να τα λέει ΟΛΑ... και την βρήκα!!! Δεν θα μπορούσα να το φανταστώ κάπως διαφορετικά...Φαντάζομαι ότι το τέλος που θα ήθελα θα ήταν το τελείως αντίθετο από όλο αυτό που ζώ....
Θα ήθελα μία ώρα γαλήνης μία ώρα απόλυτης ησυχίας μία ώρα μοναξιάς....θα έκλεινα τα μάτια και θα ανέτρεχα νοητά στο παρελθόν να θυμηθώ και να ξαναζήσω για λίγο όλα αυτά που με έκαναν να χαμογελάσω και να νιώσω στιγμές ευτυχίας....δεν θα αποχαιρετούσα κανέναν γιατί τα "αντίο" πονάνε όταν ειπωθούν....
Λίγα λεπτά πριν το τέλος τα δάκρυα θα χαράκωναν το πρόσωπο μου και αυτό γιατί δεν θα είχα προλάβει να κάνω όλα αυτά που θα ήθελα...να ζητήσω συγνώμη από αυτούς που πλήγωσα....να παραπονεθώ σε αυτούς που με έκριναν.....να χαμογελάσω σε αυτούς που γύρισα την πλάτη....να αφεθώ στην μοίρα και να μην προγραμματίζω τα πάντα σε αυτή τη ζωή....Να ζήσω έτσι όπως θα ήθελα και όχι όπως επέβαλλαν κάποιοι.....
Δευτερόλεπτα απομένουν πριν το τέλος ο ουρανός σκοτεινιάζει αρχίζει και βρέχει είμαι εκεί όπως στην φωτογραφία μόνη...η θάλασσα γίνεται ένα με τον ουρανό....το ΤΕΛΟΣ ήρθε......

ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ.........

Διάβασα σήμερα.................................

"Κράτα με σφικτά....Ερχεται πάλι, μην με αφήσεις μόνη....Φοβάμαι....Φοβάμαι να περάσω πάλι τα ίδια...Ηδη σήμερα το πρώτο δάκρυ κύλησε δεν μπόρεσα να το συγκρατήσω....Πόσο πολύ θέλω να σε πληγώσω όπως με πλήγωσες εσύ πόσο να σε μειώσω όσο με μείωσες εσύ....Θυμήσου τι λόγια μου είπες....θυμήσου τα γράμματά σου....Τι υπήρξε αληθινό? Ολα ψέμματα?Γιατί ? Γιατί σε εμένα? Τι σου ζήτησα? Τι σου ζητάω? Αφησέ με όπως με άφησες πριν τόσους μήνες...

Ελα Αγγελε μου και διώξτον εσύ γιατί εγώ είμαι ανήμπορη, τον αγαπώ πραγματικά και δεν μπορώ ούτε στα μάτια να τον αντικρήσω μήπως και καταλάβει όλα αυτά που αισθάνομαι...μήπως και επιτέλους καταλάβει ότι εγώ είμαι ΑΛΗΘΙΝΗ και δεν κρύβομαι ούτε ντρέπομαι γιαυτά που αισθάνθηκα.....ΠΑΡΤΟΝ μακριά από τα ΟΝΕΙΡΑ μου αυτά μου ανήκουν και είναι τα μόνα που μπορώ να έχω τον πρώτο λόγο.....Αγγελέ μου εσύ που πραγματικά με αγαπάς και το ξέρω ότι είσαι δίπλα μου ΔΙΩΞΤΟΝ!!!!!!!!!!!!!!"

Φίλη τώρα ξέρω................

Καληνύχτα.....με πολλούς αγγέλους στα όνειρά μας.....

THE LITTLE MERMAID COPENHAGEN

Η μικρή γοργόνα......παραμύθι του Αντερσεν....Ερωτεύτηκε τον πρίγκηπά της...Πίστεψε σε αυτόν....πληγώθηκε απο αυτόν....έχασε τα πάντα γιαυτόν και τώρα στέκει εκεί στο βράχο μόνη της απογοητευμένη και θλιμμένη.....Δεν την συγκινούν τα flash των τουριστών ούτε η βαβούρα του λιμανιού.....χαμένη στις σκέψεις της...στα λάθη της.....και στα ανεκπλήρωτα όνειρα της.....

Εκανα ολόκληρο ταξίδι για να τη δω...την πήρα σε μικρογραφία ως suvenir και την κρατώ τώρα που γράφω....είναι όμορφη μελαγχολική αλλά όμορφη....

Προσπάθησε να τον κρατήσει κοντά της αλλά δεν τα κατάφερε....εκείνος στα πολύ απλά "δικά μας νέα" Ελληνικά την "πούλησε"......

Αραγε πόσοι απο εμάς "πουλήθηκαν" ή "πούλησαν"????

Αρχίζω και μετρώ....1,2,3,4,5,6,7, θα πάρει ώρα πρέπει να σταματήσω να γράφω.....κάποια στιγμή θα επιστρέψω με τον αριθμό το καλό.......

Καλό βράδυ σε όλους!!!!!!

ΑΝΟΙΞΗ - ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ - ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ........

It's easy to fall in love. The hard part is finding someone to catch you.

Τάδε έφη Bertrand Russell..... Ε αφού το είπε ο Russell κάτι παραπάνω από εμένα ήξερε.... Αλήθεια ήξερε??? Αραγε ήταν Ανοιξη όταν το είπε? Είχε όντως ερωτευτεί? Εβλεπε παντού αστεράκια? αγγελάκια με τόξα? γελούσε μόνος του σαν χαζός? Του είχε κοπεί η όρεξη? Κοιτούσε την ανθισμένη φύση με τα λευκά της τριαντάφυλλα και την παρομοίαζε με την ανθισμένη του καρδιά γεμάτη έρωτα?

Αναρωτιέμαι γιατί οι μεγαλύτεροι έρωτες ανθίζουν την Ανοιξη? Συμφωνείς Russell?Είναι αποδεδειγμένο ερωτεύεσαι πάντα την Ανοιξη......Παθιάζεσαι μέσα καλοκαιριού....ξενερώνεις αρχές φθινοπώρου.....απογοητεύεσαι αρχές Χειμώνα και την περίοδο των Χριστουγέννων όπως στολίζεις το δέντρο σου στολίζεις και το μυαλό σου με ερωτήματα του στυλ.....αν ήμουν ερωτευμένη όπως τότε πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα.......

Και ήρθε και πάλι η άνοιξη........Και περιμένεις ο μεγάλος έρωτας να σου χτυπήσει τη πόρτα, και αυτή τη φορά "παρακαλάς" όπως θα σου χτυπήσει τη πόρτα και θα ανοίξεις να μην μείνει στην εξώπορτα να μπει και παραμέσα και να μείνει όσο περισσότερο μπορεί....όχι όχι όσο μπορεί όσο θέλει είναι το σωστό.......

Και τότε αφήνεις για λίγο τα λευκά τριαντάφυλλα και γεμίζεις το μυαλό σου με κόκκινα....χρώμα του πάθους χρώμα του έρωτα.....χρώμα της τρέλας για εκείνον....για εκείνη......

Σήμερα 13 Μαρτίου και μέρα Πέμπτη έφερα στο γραφείο σε όλους τους συναδέλφους από ένα μικρό γλαστράκι με ένα μικρό ανθάκι μέσα....Τους έφερα την Ανοιξη ήταν η ατάκα που ξεστομούσα κάθε φορά που με ρωτούσαν ποιός ο λόγος της ύπαρξης του λουλουδιού στο γραφείο τους....Στο δικό μου γραφείο κράτησα ένα με μωβ ανθάκια και όση ώρα γράφω το κοιτάω και σίγουρα για το σημερινό μου κείμενο είναι η έμπνευσή μου!!!!!

Συμπέρασμα για σήμερα ...... μπήκε η Ανοιξη.....μαζέψτε λουλούδια και χαρίστε τα......αφήστε τον εαυτό σας να πέσει στον έρωτα .....και ας λέει ο Russell....ότι το δύσκολο είναι να σε πιάσει κάποιος.......ΠΑΝΤΑ υπάρχει αυτός ο κάποιος ή η κάποια!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Φιλιά πολλά ανοιξιάτικα κόκκινα του πάθους μωβ της έμπνευσης!!!!!!!

ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΟΙ.........

Με αφορμή το αποκριάτικο και γενέθλιο party του φίλου μου Μανώλη (Πολύχρονος για ακόμη μία φορά) με θέμα δαίμονες και άγγελοι αποφάσισα να ντυθώ άγγελος.....δεν ξέρω αν έκανα τη σωστή επιλογή...γιατί με κούρασαν αφάνταστα τα φτερά....γιατί το φωτοστέφανο δεν μπορούσε με τίποτα να σταθεί ίσιο πάνω στο κεφάλι μου....τι τραβάνε και αυτοί οι άγγελοι......!!!!!

Πάντως αν μου δινόταν μία ευκαιρία μαγική ονειρική θα ήθελα για λίγο...... να γίνω ΑΓΓΕΛΟΣ αόρατος και να βρίσκομαι κοντά εκεί στους ανθρώπους που θα ήθελα να είμαι και να προσέχω.....

Πρώτα, από όλους θα πήγαινα να συναντήσω έναν άλλον άγγελο, έναν άγγελο που εδώ και έξι χρόνια ζει στον ουρανό και με προσέχει εκείνος..Εναν άγγελο με γαλάζια μάτια έναν άγγελο που λάτρεψα και με λάτρεψε, έναν άγγελο που έφυγε άδικα από τη ζωή και πλέον τον συναντώ μόνο στα όνειρά μου......Μπαμπά μου λείπεις.......

Μετά θα άνοιγα τα φτερά μου, και ως όνειρο ζώντας το, θα ήταν τεράστια και θα μπορούσαν να κλείσουν μέσα όλους αυτούς που θα ήθελα να προσέξω και να είμαι πάντα κοντά τους και είναι τόσοι πολλοί αυτοί που θα ήταν κάτω από τα φτερά μου...τόσοι πολλοί.....

Είσαι και εσύ εκεί..........Με νιώθεις έστω και λίγο να σε αγκαλιάζω?

ΡΗΜΑΤΑ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, ΑΛΦΑΒΗΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Αγάπησέ με γιαυτό που είμαι, όχι γιαυτό που θέλεις να γίνω

Βιάσου να ζήσεις όσες περισσότερες στιγμές μπορείς, η ζωή είναι μικρή

Γέλα κάθε πρωί με την καρδιά σου, και αυτή και εσύ το έχετε ανάγκη

Διώξε μακριά τις άσχημες σκέψεις...δεν αξίζει

Ερωτεύσου όσο πιο πολύ μπορείς, ο έρωτας σου δίνει ζωή

Ζήσε κάθε στιγμή σαν να ήταν η τελευταία

Ηρέμησε και δες τον ήλιο να ανατέλει

Θυμήσου τα όνειρα που έκανες παιδί

Ισιωσε την πλάτη και κοίτα μπροστά

Κλάψε και άφησε τα δάκρυα να κυλήσουν αν το έχεις ανάγκη

Λιώσε το πάγο που έχει μέσα σου για αυτόν....δεν σε νοιάζει πλέον

Μοιράσου την ζωή σου με ΦΙΛΟΥΣ, είναι τόσο σημαντικοί

Νιώσε το κρύο και τον αέρα που φυσά...είσαι ελεύθερος

Ξύπνα από το λήθαργο που έχεις πέσει....Σε έχω ανάγκη

Ονειρέψου για το αύριο...σε περιμένει...

ΠΕΡΙΜΕΝΩ τα πάντα σε αυτή τη ζωή

Ράγισε η καρδιά σου? Δεν είσαι ο μόνος

Σταμάτα να κατηγορείς τον εαυτό σου ότι μόνο αυτός φταίει

Τράβα μπρος και μην σε νοιάζει για τίποτα

Υπερασπίσου το δίκιο σου κάθε λεπτό

Φύλαξε τις αναμνήσεις στο πίσω μέρος της καρδιάς, είναι πλέον παρελθόν

Χάρισε στους δίπλα σου το χαμόγελο που τους αξίζει

Ψάξε πιο βαθιά, όλα και όλοι κρύβονται

Ω.......πάντα κάτι θα λείπει......ΩΡΑΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!!

ΣΥΝΝΕΦΑ ΠΑΝΤΟΥ......

Σύννεφα παντού........

Αραγε θα φέρουν βροχή......Μου αρέσει η βροχή.....ξεπλένει τα πάντα καθαρίζει την ατμόσφαιρα...βγαίνει μετά το ουράνιο τόξο και σε αφήνει να ελπίζεις ότι σε λίγο θα δεις πάλι ήλιο....Θα κλείσεις την ομπρέλα σου και θα μπορέσεις να κοιτάξεις και πάλι ψηλά χωρίς να ανοιγοκλείνεις τα μάτια από τις στάλες τις βροχής που δεν σου το επέτρεπαν.....Δεν θέλω απλή βροχή...θέλω καταιγίδα...θέλω δύναμη και ήχο έξω στη φύση....θέλω και την συντροφιά του ανέμου να ακούγεται και στο πέρασμά του να σαρώνει ότι βρίσκει μπροστά του.......

Θέλω να βγω και να χορέψω στη βροχή.....Δεν με νοιάζει τι θα πουν οι γύρω....ίσως ζηλέψουν και ακολουθήσουν και αυτοί το ρυθμό και χορέψουν μαζί με εμένα......Ισως πάλι με κοιτάνε με απορία ζωγραφισμένη στα μάτια...Το άτυχο το κορίτσι τι του έχει συμβεί? Για μία φορά στη ζωή μου θα προσπαθήσω να μην ακούσω τους γύρω και θα χορέψω σαν να μην με βλέπει κανείς...Κουράστηκα να ακούω....θέλω να μιλήσω....να φωνάξω....να χορέψω!!!!

Θέλω να περπατήσω μόνη....και να σκεφτώ τι ήταν αυτό που με έκανε να χαθώ στο δάσος...Υπήρξε ο κακός ο λύκος ή η κοκκινοσκουφίτσα χάθηκε στη φύση και ο κακός ο λύκος ήταν απλά η δικαιολογία της?Η εμείς στο παραμύθι προσθέσαμε το κακό το λύκο για να φανεί στο τέλος του παραμυθιού ότι η κοκκινοσκουφίτσα ήταν η καλή........Οταν ήμουν παιδί η γιαγιά μου δεν μου είχε διαβάσει ποτέ παραμύθι....Μόνη μου μεγαλώνοντας διάβαζα...Πάντα δεν μου άρεσε το τέλος...Πάντα ήθελα ένα δικό μου τέλος που να "φέρνει" πιο πολύ στη πραγματικότητα....Τώρα στα 35 μου....γράφω παραμύθια μόνη μου και τα ζω......Ζω στο παραμύθι μου...και πιστέψτε με ο μικρόσκοσμός μου αυτός είναι παραμυθένιος.....Εχει μέσα και πρίγκηπα, και νεράιδα και κακά ξωτικά και ότι άλλο συνέθεταν τα παραμύθια της γιαγιάς.......

Και επειδή από ότι έχει ορίσει η μοίρα...η τύχη...ο θεός...το κάρμα....η πιο απλά και αληθινά η ζωή που μόνοι μας ο καθένας την ορίζει..... δεν θα έχω τη χαρά ποτέ να γίνω γιαγιά και να λέω παραμύθια.....θα περιμένω ακόμα 2-3 χρόνια να καταλαβαίνει και η μικρή μου ανηψιά και θα την πάρω.....όταν τα σύννεφα διαλυθούν και δεν θα έχουν άλλο νερό μέσα τους να αδειάσουν......και θα την πάω σε ένα δάσος και θα της πω το παραμύθι που η θεία της έζησε.....

Μία παραμυθένια καλημέρα σε όλους!!!!!!!!!